Kolokwium - na ostatnim wykładzie.
A to wszystko wiąże się z pojęciem…
λ - intensywność uszkodzeń
µ - intensywność odnowy
Element niezawodnościowy jest rysowany za pomocą prostokącika
Traktujemy to jak rurkę, przez którą płynie woda. Jak płynie, to jest ok, jak nie płynie, to element jest uszkodzony.
Ten element ma różne charakterystyki niezawodnościowe.
Z takich elementów możemy budować struktury.
Sprawne, gdy wszystkie elementy są sprawne (przez rurę przepłynie woda).
Przykład systemu szeregowego - człowiek. Głowa i reszta - jak się utnie głowę, to człowiek nie działa, a jak się utnie resztę a głowę zostawi, to człowiek również nie działa. to jest przykład z wykładu
Zakładamy, że ri = e-λit
R(t) = Πt(i)
Rss = Πe-λit = e-(∑λi)t
Wypadkowa λ systemu szeregowego równa się sumie λi.
λss = ∑λi
MTTFF - mean time to first fail
λi = 10-3 [1/h] (1000h)
λ10 = 10*λi = 10*10-3 = 10-2 co daje 100h.
λ100 = 100*λi = 100*10-3 = 10-1 co daje 10h.
Wniosek? Przy połączeniu szeregowym gwałtownie obniża się niezawodność.
Sprawne, gdy przynajmniej jeden element jest sprawny.
Przykład: oświetlenie - gdy jedna żarówka zgaśnie, to nadal jest jasno. Nawet, jeśli zgaśnie kilka żarówek, to nadal będzie jasno.
W strukturach równoległych rozpatrujemy zawodność elementów systemu.
λ zależy od czasu w tym wypadku (w przeciwieństwie do struktur szeregowych), co jest bardzo istotną uwagą.
Liczymy R: (coś w stylu układów zastępczych)
(bez sensu trochę bez rysunku, ale rysunek zrobię potem)
Schematy blokowe stosujemy głównie do analizy systemów nienaprawialnych.
Trudna do policzenia.
kółko - stan systemu
strzałka - zdarzenia
Si - stan i-tego elementu:
Generujemy wszystkie możliwe stany:
| (1) | (2) | S |
|---|---|---|
| 0 | 0 | 0 |
| 0 | 1 | 1 |
| 1 | 0 | 2 |
| 1 | 1 | 3 |
W grafach stanów przejść w jednej chwili może wystąpić tylko jedno zdarzenie.
To samo można zapisać w postaci macierzy. Zadanie domowe: wyobrazić sobie, jak może wyglądać opis macierzowy grafu.